ปวดร้าวทรวงในเหมือนดั่งฤทัยถูกใครย่ำเหยียบ
เมื่อริรักก็คงต้องเปรียบ ดั่งเหยียบลงบนผืนไฟ
เจ็บช้ำจนเกินจะให้ใจเดินฝืนไป ซาบซึ้งสุดขั้วหัวใจในความรักที่เคยผ่าน
ไม่คิดให้ใครพรั้งผิดคิดไปว่ารักนั้นดี ไม่ริรักก็คงไม่มีเพศภัยย่ำยีระราน
เจ็บช้ำลำเค็ญเกินให้ใครเป็นเหมือนกัน
ให้รักหลอกหลอนระรานฤทัยของฉันผู้เดียว

นี่แหละรักดลให้เหมือนว่ามี ความมืดยามราตรีชีวีหม่นหมองฤทัย
เปรียบความรักดั่งเหวที่ลึกลงไปพลัดตกไปทั้งหัวใจ ต้องเจ็บช้ำไปจนตาย
ได้เห็นใครๆเค้าป่าวร้องไปว่ารักนั้นดี ให้ฤทัยข้างในนั้นมีสุขคืนชื่นปีถาวร
แต่ฉันคนนึงคัดค้านทุกสิ่งทุกตอน
เพราะรักที่เคยเว้าวอนนั้นทำซับซ้อนทรวงใน

นี่แหละรักดลให้เหมือนว่ามีความมืดยามราตรีชีวีหม่นหมองฤทัย
เปรียบความรักดั่งเหวที่ลึกลงไปพลัดตกไปทั้งหัวใจต้องเจ็บช้ำไปจนตาย
ได้เห็นใครๆเค้าป่าวร้องไปว่ารักนั้นดีให้ฤทัยข้างในนั้นมีสุขคืนชื่นปีถาวร
แต่ฉันคนนึงคัดค้านทุกสิ่งทุกตอนเพราะรักที่เคยเว้าวอนนั้นทำซับซ้อนทรวงใน

นี่แหละรักดลให้เหมือนว่ามีความมืดยามราตรีชีวิหม่นหมองฤทัย
เปรียบความรักดั่งเหวที่ลึกลงไปพลัดตกไปทั้งหัวใจต้องเจ็บช้ำไปจนตาย
ความเจ็บช้ำจากความรักกลางดวงใจ ไม่อาจจะลบเลือนไป ต้องจำไว้จนสิ้นลม